«Ιπτάμενο χαλί» και άλλα περίεργα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό

Ο Κοίτσι Ουακάτα επιδεικνύει το ιπτάμενο χαλί του σε ένα είδος διαστημικού βαριετέ

Στο πλαίσιο μιας σειράς ασυνήθιστων προκλήσεων που έθεσε το κοινό της χώρας του, ο Ιάπωνας αστροναύτης που εργάζεται στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό δοκίμασε ένα «ιπτάμενο χαλί», δίπλωσε πλυμένα ρούχα και έβαλε κολλύριο σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας.

Η Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης (JAXA) δημοσιοποίησε την Τρίτη το βίντεο με τις απίθανες αποστολές που έφερε εις πέρας ο Κοίτσι Ουακάτα.

Ο αστροναύτης φαίνεται να πατά σε ένα χαλάκι που αιωρείται μέσα σε μια καμπίνα του τροχιακού συγκροτήματος. «Πέταξα με αυτό το μαγικό χαλί χρησιμοποιώντας κολλητική ταινία για να παραμείνουν στη θέση τους οι σόλες των παπουτσιών μου» εξηγεί ο Ουακάτα στο μικρόφωνο.

Η παρουσίαση παραπέμπει σε διαστημικό βαριετέ, σχολιάζει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Για να καταφέρει να βάλει κολλύριο, ο πολυμήχανος αστροναύτης άφησε μια σταγόνα να εξέχει από το φιαλίδιο, κολλημένη στο στόμιο, και την έφερε προσεκτικά στην άκρη του ματιού του.

Πιο δύσκολο αποδείχθηκε το δίπλωμα ρούχων χωρίς τη βοήθεια της βαρύτητας. Τα μπατζάκια και τα μανίκια μιας μπλε στολής αιωρούνταν ανεξέλεγκτα, ένα φανελάκι όμως αποδείχθηκε πιο συνεργάσιμο.

Νωρίτερα, στα μέσα Απριλίου, ο Ουακάτα είχε επίσης επιχειρήσει να κάνει πους-απς.

Το ασυνήθιστο πείραμα συμπεριέλαβε 16 προκλήσεις τις οποίες επέλεξε η JAXA μεταξύ των προτάσεων που υπέβαλε το ιαπωνικό κοινό.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1015298

δείτε το video

Και στην Ευρώπη...

Πειράματα μεταφοράς θερμότητας σε υγρά, πραγματοποιούν ερευνητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, (ΑΠΘ) σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Το πρόγραμμα εκτελείται πάνω απ τον Ατλαντικό ωκεανό, εν όψει της επιλογής της νέας γενιάς Ευρωπαίων αστροναυτών…

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=46277

ΒΑΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Γύρω στο 1911 ο Αϊνστάιν κατάλαβε ότι τα ρολόγια χτυπούν πιο αργά όσο ισχυρότερο είναι το βαρυτικό πεδίο. Άρα, όσο πιο κοντά βρίσκεται ένα ρολόι σε ένα αντικείμενο μεγάλης μάζας, όπως ο Ήλιος (ή, για μεγαλύτερο αποτέλεσμα, σε ένα υπέρπυκνο αντικειμενο γνωστό ως μαύρη τρύπα), τόσο πιο αργά χτυπάει,, αν το συγκρίνουμε μ' ένα ρολόι τοποθετημένο πολύ πιο μακριά. Αυτό το συμπέρασμα, που γεννιέται από την πλήρη γενική θεωρία της σχετικότητας, είναι γνωστό ως βαρυτική διαστολή του χρόνου.

http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://www.physics4u.gr/articles/images5/gs11.gif&imgrefurl=http://www.physics4u.gr/articles/2005/gr3.html&usg=___9rmsTSVn9IHXkRcPC-r_pE7FvM=&h=294&w=320&sz=5&hl=el&start=38&sig2=8avctSw3d0_JJSUkyZt71g&um=1&tbnid=azr4SxKItuk2EM:&tbnh=108&tbnw=118&ei=20NiSeW-DtaQmQe0xaibDg&prev=/images%3Fq%3D%25CF%2586%25CF%2589%25CF%2582%2B%25CE%25B2%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%258D%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25B1%26start%3D20%26ndsp%3D20%26um%3D1%26hl%3Del%26sa%3DN

ΒΑΡΥΤΙΚΟΙ ΦΑΚΟΙ

Όταν ακτίνες του φωτός κινούνται για παράδειγμα από τον αέρα στο γυαλί κάμπτονται. Αυτό το γεγονός αποτελεί τη βάση για την ιδέα ενός φακού, ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να στρέψει το φως.

H Γ.Σ. μας λέει ότι οι ακτίνες του φωτός (και όλες οι άλλες) παίρνουν μια κλίση, κάμπτονται, κοντά σε ένα τεράστιο αντικείμενο. Αυτό σημαίνει ότι ένα αρκετά ογκώδες αντικείμενο μπορεί να ενεργήσει ακριβώς όπως ένας φακός, να κάμψει δηλαδή το φως που προέρχεται από πηγές που βρίσκονται πίσω από το βαρύ αντικείμενο.

Στην πραγματικότητα αυτή η παρατήρηση έδωσε μία από τις πρώτες δοκιμές της Γ.Σ.. Όταν το φως από άλλα αστέρια περνά κοντά στον ήλιο παίρνει μια κλίση, η οποία αλλάζει τις πραγματικές με τις φαινόμενες θέσεις των αστεριών. (Ουσιαστικά η περιοχή του ουρανού πίσω από τον ήλιο έχει ενισχυθεί για να φανεί μεγαλύτερη από ότι είναι.)

Εικόνα: Κάμψη του φωτός που προέρχεται από δύο άστρα, στον ουρανό, εξ αιτίας του βαρυτικού πεδίου του ήλιου. Τα βέλη παρουσιάζουν τις πορείες των ακτίνων του φωτός και τα αστέρια με τις τελείες είναι η φαινόμενη θέση των αστεριών, όπως φαίνονται από τη Γη. Φυσικά το διάγραμμα υπερβάλλει κατά πολύ στην καμπυλότητα, που στην πραγματικότητα είναι μόνο 2' ή 5.5x10^-4 της μοίρας.

http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://www.physics4u.gr/articles/images5/gs11.gif&imgrefurl=http://www.physics4u.gr/articles/2005/gr3.html&usg=___9rmsTSVn9IHXkRcPC-r_pE7FvM=&h=294&w=320&sz=5&hl=el&start=38&sig2=8avctSw3d0_JJSUkyZt71g&um=1&tbnid=azr4SxKItuk2EM:&tbnh=108&tbnw=118&ei=20NiSeW-DtaQmQe0xaibDg&prev=/images%3Fq%3D%25CF%2586%25CF%2589%25CF%2582%2B%25CE%25B2%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%258D%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25B1%26start%3D20%26ndsp%3D20%26um%3D1%26hl%3Del%26sa%3DN

ΦΩΣ ΚΑΙ ΒΑΡΥΤΗΤΑ

Ο Αϊνστάιν έγινε διάσημος με την άποψη του ότι η βαρύτητα κάμπτει το φως, μια ιδέα που αποδείχθηκε σωστή από τις παρατηρήσεις του Ερμή το 1919. Αυτή η ιδέα ακόμα βασανίζει τους επιστήμονες. Έτσι, ακόμα και τώρα, τα τηλεσκόπια των αστροφυσικών στοχεύουν στις βίαιες περιοχές γύρω από τις απόμακρες μαύρες τρύπες, ελπίζοντας να δουν την έντονη έλξη αυτών των άστρων που έχουν καταρρεύσει για να αποκαλύψουν πλήρως τα μυστικά της βαρύτητας. Αλλά και το ηλιακό σύστημά μας μπορεί να προσφέρει μια δοκιμή της θεωρίας της βαρύτητας του Αϊνστάιν, μια "τρελή ιδέα," σύμφωνα με τον κοσμολόγο Michael Turner του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών...
http://www.physics4u.gr/news/2006/scnews2304.html

ΠΑΛΣΑΡΣ

Τα πάλσαρς αποτελούνται από νετρόνια. Περιστρέφονται γρήγορα γύρω από τον εαυτό τους. Θεωρούνται ότι είναι υπολείμματα γιγαντιαίων αστέρων τύπου σουπερνόβα που διαλύθηκαν μετά από έκρηξη. Αυτές οι εκρήξεις συμβαίνουν όταν ένα γιγαντιαίο άστρο καταναλώσει την πυρηνική ενέργειά του Τότε το άστρο διώχνει τον εξωτερικό του φλοιό και μετά 'καταρρέει' σε μια σφικτή μάζα από νετρόνια. Ο όγκος αυτής της μάζας που είναι σφαιρικόςέχει ακτίνα περίπου μόνο 10χλμ. η δε ύλη της είναι τόσο πυκνή ώστε ένα κυβικό εκ. θα ζύγιζε στη γη 100000000 τόνους!
Από μετάφραση του κειμένου του H. T. Simmons από παλιό περιοδικό "HORIZONS, USA" ,No 20, σελ. 16-21.

ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ

Μία σουπερνόβα ή ένα πάλσαρ είναι πραγματικά εντυπωσιακές ανακαλύψεις. Τίποτα όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με τη βαρυτική δύναμη μιας "μαύρης τρύπας". Μία "μαύρη τρύπα" είναι πραγματικά ένα από τα πιο μυστηριώδη ουράνια αντικείμενα. Μερικοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι στο εσωτερικό της οι νόμοι της φυσικής δεν έχουν καμία υπόσταση. Και όμως η σύγχρονη επιστήμη και η γενική θεωρία της

θεωρίας της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν έχουν αποδείξει ήδη τη θεωρητική τους, τουλάχιστον, ύπαρξη. Τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει από τα απολειφάδια αυτά της καρδιάς των πιο γιγάντιων άστρων στο σύμπαν, που έχουν συμπιέσει τα υλικά τριών και πάνω ήλιων στο χώρο ενός σταδίου, ούτε καν το ίδιο το φως. Γι` αυτό και η ανακάλυψη μιας μαύρης τρύπας μπορεί να γίνει μόνο από την επίδραση που έχει αυτή στη γύρω της περιοχή και σε κάποιο γειτονικό της άστρο.

Μια και τα περισσότερα άστρα στο σύμπαν είναι μέλη διπλών και πολλαπλών αστρικών συστημάτων, υπάρχει περίπτωση ένα από τα δύο άστρα ενός ζευγαριού να εξελιχθεί σε μαύρη τρύπα. Αν λοιπόν η μαύρη αυτή τρύπα βρίσκεται αρκετά κοντά στο άλλο άστρο, η δύναμη της τεράστιας βαρύτητας που έχει, θα τραβήξει τα υλικά του άστρου προς το μέρος της σαν μία απόκοσμη διαστημική ρουφήχτρα. Τα αστρικά υλικά συγκεντρώνονται σ` έναν παχύ δίσκο γύρω από τη μαύρη τρύπα σε μία τελευταία προσπάθεια ν` αποφύγουν το αναπόφευκτο. Μάταια όμως, γιατί σύντομα η βαρυτική δύναμη της μαύρης τρύπας τα τραβάει με επιταχυνόμενο ρυθμό στην απύθμενη άβυσσό της, εκπέμποντας στα πρόθυρα τεράστιες ποσότητες ακτίνων Χ.
Μία "μαύρη τρύπα" είναι δύσκολο να κατανοηθεί από τον ανθρώπινο νου και ίσως αυτό να οφείλεται μερικώς, τουλάχιστον, στον όρο "τρύπα". Γιατί μ` αυτή τη λέξη πολλοί από μας φαντάζονται κάποιο βαθούλωμα πάνω σε μία επιφάνεια ή το χαρακτηριστικό ομώνυμο σκίσιμο στην επιφάνεια ενός χαρτιού. Επί πλέον η έννοια της λέξης υπονοεί επίσης και την έννοια της "έλλειψης ύλης". Μία "μαύρη τρύπα" όμως είναι τελείως διαφορετική. Δεν είναι μία τρύπα σε "κάτι", γιατί είναι από μόνη της "κάτι", είναι μία τρισδιάστατη, σφαιρική "τρύπα" ή, αν προτιμάτε, μία στερεά "τρύπα". Είναι μία σφαίρα ύλης και όχι ένα κενό ύλης. Αφού λοιπόν είναι σφαιρική, από παντού φαίνεται ίδια, ενώ αν κοιτάζαμε μέσα της, δεν θα βλέπαμε την άλλη μεριά, αλλά θα αντικρίζαμε ένα άπειρο σκοτάδι που θα ήταν το ίδιο απ` οπουδήποτε και αν κοιτάζαμε.
Η θεωρία της βαρύτητας του Αϊνστάιν μας λέει ότι ο διαστημικός χώρος συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρεται ένα φανταστικό λαστιχένιο "σύμπαν". Μ` αυτό το σκεπτικό κάθε άστρο ή πλανήτης, κάθε τι το υλικό στο σύμπαν, δημιουργεί μία παραμόρφωση στο διαστημικό χώρο γύρω από το αντικείμενο αυτό. Η παραμόρφωση μάλιστα αυτή είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο μεγαλύτερη είναι και η ποσότητα των υλικών που περιέχονται στο αντικείμενο που τη δημιουργεί. Η θεωρία όμως του Αϊνστάιν υπονοεί επίσης ότι στο σύμπαν θα μπορούσε να υπάρξει και κάποιο αντικείμενο με υλικά τόσο πολύ συμπιεσμένα, ώστε η δύναμη της βαρύτητας του να παραμορφώσει το διάστημα γύρω του σε αφάνταστο βαθμό και μέχρις ότου αυτό το αντικείμενο, "ανοίγοντας" μία "τρύπα" στη δομή του σύμπαντος, "χαθεί" για πάντα απ` αυτό.
Μία "μαύρη τρύπα" είναι το σημείο εκείνο του διαστήματος, όπου κάποτε υπήρχε ο πυρήνας ενός γιγάντιου άστρου. Ένας πυρήνας που περιείχε περισσότερα υλικά από δυόμισι ηλιακές μάζες και ο οποίος στην τελική φάση της εξέλιξης του άστρου έχασε την πάλη του ενάντια στη βαρύτητα, με αποτέλεσμα τα υλικά του να καταρρεύσουν και να συμπιεστούν περισσότερο ακόμη και από τα υλικά ενός άστρου νετρονίων. Αν μπορούσαμε να συμπιέσουμε τη Γη μας ολάκερη στο μέγεθος ενός κερασιού, θα την είχαμε μετατρέψει σε μία "μαύρη τρύπα". Φυσικά δεν υπάρχει καμία γνωστή διαδικασία που θα μπορούσε να μετατρέψει τη Γη ή και τον Ήλιο ακόμη, σε "μαύρη τρύπα". Ο καταρρέων πυρήνας μιας σουπερνόβα, με υλικά πάνω από δυόμισι ηλιακές μάζες, είναι ένα από τα ελάχιστα αντικείμενα στο σύμπαν που μπορούν να δημιουργήσουν κάτι τέτοιο. Και αυτού του είδους η "τρύπα", θα πρέπει, εκ των πραγμάτων, να είναι "μαύρη".
Μία "μαύρη τρύπα" είναι το σημείο εκείνο του διαστήματος, όπου κάποτε υπήρχε ο πυρήνας ενός γιγάντιου άστρου. Ένας πυρήνας που περιείχε περισσότερα υλικά από δυόμισι ηλιακές μάζες και ο οποίος στην τελική φάση της εξέλιξης του άστρου έχασε την πάλη του ενάντια στη βαρύτητα, με αποτέλεσμα τα υλικά του να καταρρεύσουν και να συμπιεστούν περισσότερο ακόμη και από τα υλικά ενός άστρου νετρονίων. Αν μπορούσαμε να συμπιέσουμε τη Γη μας ολάκερη στο μέγεθος ενός κερασιού, θα την είχαμε μετατρέψει σε μία "μαύρη τρύπα". Φυσικά δεν υπάρχει καμία γνωστή διαδικασία που θα μπορούσε να μετατρέψει τη Γη ή και τον Ήλιο ακόμη, σε "μαύρη τρύπα". Ο καταρρέων πυρήνας μιας σουπερνόβα, με υλικά πάνω από δυόμισι ηλιακές μάζες, είναι ένα από τα ελάχιστα αντικείμενα στο σύμπαν που μπορούν να δημιουργήσουν κάτι τέτοιο. Και αυτού του είδους η "τρύπα", θα πρέπει, εκ των πραγμάτων, να είναι "μαύρη".
Οτιδήποτε και αν "πέσει" μέσα σε μία "μαύρη τρύπα" "χάνεται" από το σύμπαν, γιατί η βαρύτητα εδώ είναι τόσο μεγάλη ώστε ούτε και αυτό ακόμη το φως να μην μπορεί να διαφύγει από την ελκτική της δύναμη. Μ` αυτή λοιπόν την έννοια χρησιμοποιείται και ο όρος "μαύρη τρύπα". "Τρύπα", γιατί ένα τέτοιο αντικείμενο απορροφάει σαν "διαστημική ρουφήχτρα" οτιδήποτε συναντήσει στο διάβα του και "μαύρη", γιατί ούτε και αυτό ακόμη το φως δεν έχει τη δυνατότητα να δραπετεύσει από την "επιφάνειά" του, για να καταγραφεί από τα μάτια μας ή τα διάφορα άλλα ευαίσθητα όργανα των αστεροσκοπείων μας. Μια "μαύρη τρύπα" λοιπόν είναι σαν το χαμόγελο χωρίς τη γάτα, που περιγράφει ο Λούις Κάρολ στο μυθιστόρημά του "Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων". Είναι ένα "άστρο" που έχει καταρρεύσει σ` ένα απειροελάχιστα μικροσκοπικό μέγεθος, αφήνοντας πίσω του την ένταση μόνο της βαρύτητάς του. Μ` αυτή λοιπόν μόνο την έννοια μπορούμε να μιλάμε για "μαύρες τρύπες" στο διάστημα.
http://www.eugenfound.edu.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=167